Alle Johr widder

Dezember 20, 2011

Jedes Johr ischs doch ’s gleich. Um’s Rumgugge isch widder Weihnachde un blötzlich fallts oim uff, dass mer noch gar net alles zsamme hat. Naja, de Chrischtbaam hemmer scho besorgt, am ledschde Samschdag beim Förschder. Der schteht jetzt drauße uf de Terrass em Schtänder un wart, bissem die Orchidee‘ em Wohzimmer de Platz am Fenschder frei mache. Unser fälliche Gschenklen sin soweit a alle scho unner Dach un Fach.

Übrichens: Wann der noch ebbes brauchet, Biecher, CDs odder Kolenner, missders langsam drebble lasse. Kolenner zum Beischbiel hemmer grad noch ganz geringe Reschtbeschtänd, un wer zuerscht kommt, mahlt zuerscht. Un wer net kommt … (awer des wisseder jo).

Soweit wär dann alles in de Roih un Weihnachde könnt komme, wammer üwer die Feierdäg net als a noch ebbes esse möcht. Gut, de Fahrplan dezu hädde mer, bloß eikaaft muss halt noch werre, un do graust mer’s scho defor. Awer was sei muss, muss sei, un so werre halt en den saure Apfel beiße. Vielleicht sieht mer sich jo en dem oine odder annere „Delikadesse“-Lade?

Awer weils jo an Weihnachde trotz der ganze Hekdik a noch e bissle schdimmungs- un gemütvoll zugeh soll, setze eich jetzt noch e kloins Weihnachsgedichtle unne dra, ausnahmsweis mol uf hochdeitsch, weil des kenne mer in Neeret nemlich a, wemmer welle.

Weihnachtslied

Der Mond hat seinen Hof gefegt.

Die Sternlein blinken aufgeregt.

Es naht die stille Weihnachtsnacht,

das Christkind wird zur Welt gebracht.

Die Hirten eilen hin zum Stall,

da Engel kündeten mit Schall

dass Fried‘ bei allen Menschen sei

die guten Willens glauben frei.

Auch wir stehn staunend mit davor.

Zu Gottes Lob schallt unser Chor,

der stets voll Liebe an uns denkt

und uns heut‘ seinen Sohn geschenkt.

O Gott, von Herzen sind wir froh.

Süß klingt „in dulci Jubilo“.

Das Heil der Welt, Herr Jesus Christ,

in dieser Nacht geboren ist.

 

So, des wär’s jetzt mol widder. Mir von de Alt-Neereder Schul wünsche allene unsre Leser un Zuhörer un -gugger (odder wie mer uf „Neideitsch“ sagt: unsere Fähns)  frohe Weihnachde un en gude Rutsch ins neie Johr, wo mer uns dann hoffentlich alle widder gsund un munder bei unsere diverse Vera’schdaldunge dreffe.

Bis dort na „Alles Gude“

sagt

de Roland :-)


Mundart-Owed Nochlese mit „Gewinn-Schbiel“

November 9, 2011

Jetzt ischer also a scho widder vorbei, unser 7. Mundart-Owed. Un schee wars. Es war en rundrum gelungener Owed mit lauder nette Leit, gude Sache zum Schbachdle un Schlugge un viel neie Gedichte un Gschichtlen von uns.

Als Beweis gebts noch zwoi Bilder von dem Owed. Wer sich do selwer druff entdeckt, kann sich bei mer melde. Er griegt dann als „Preis“ devor en 2010er Kolenner aus em Reschtbeschtand. Die Bilder un die Gedichte sin jo immer noch aktuell.

Für alle wo’s an dem Owed net gschafft hen (ihr wisst jo: Wer net kommt ….), awer a für die wo do ware, gebts jetzt noch e kloins Herbschtgedichtle (für e Weihnachtsgedicht isch mers noch e bissle zu früh)  zum selwer lese. Am Beschde laut, weil dann kommts mit dem Dialekt besser rüwer.

Herbschtschtimmung

Die trockene klare Herbschtluft kribbelt uf de Zung

wie Brausebulver.

Unnerme schdahlblaue Himmel

findt die alljährlich Freiluftmodeschau schdatt,

wo Beem un Büsch mitnanner

um die kühnschde un verwegenschde  Farbmuschder

wetteifere.

Knalliches Rot newer leichtendem Geel

un sämtliche Mischtön dezwische.

U’uffällich war geschdern.

Do basst dann awer a noch ebbes anners dezu,

wenns a scho abgedrosche isch:

Des Schdoppelfeld

Mit seine bunde Drache owwedrüwer!

 

So, des wars widder for heit.

Adschee bis zum nägschde mol

sagt de Roland (wo uf die Rückmeldunge von de „Preisträger“ wart ;-)


7. Mundart-Owed

Oktober 24, 2011

Liewe Leit,

wie ihr jo vielleicht schon wisst, isch am 5. November unser nägschder Mundart-Owed. Es isch mittlerweile de Siebte, un dass des so Ausmaße anemmt, hädde mer uns domols, wo mer agfange hen, selwer net denkt. Awer ’s isch wie’s isch, un weil ’s halt de Leit so gut gfallt (un uns selwer a) mache mer oifach weider, was jetzt wiederum de Diakonieveroi froit, weil die nämlich des Geld ausem Eitrittskardeverkaaf un de Bewirdung am Mundart-Owed für ihre wichdiche un verantwordungsvolle Arwoit kriege. Ihr sehet also, wenn der kommet, könne der zwoi Mugge mit oim Batscher erlediche: Erschdens hen der e gudes Werk geduh un zwoidens hen der a eich selwer ebbes Gudes geduh, weil jo Lache bekanntlich gsund isch. Un des alles ohne Praxisgebühr. Bloß de Eitritt müsse der halt zahle, awer do hat mer scho öfders 8 Euro ausgewe un hat wennicher defor griegt.

Jetzt sage eich noch, wo der die Karde kaafe könnet, weil ’s könnt sei, dass es an de Owed-Kass vielleicht nemmeh so arg viel gebt.  Unser Vorverkaafsschdelle in Neeret sin beim Schreibware-Molnar im Bäreweg, beim Musik-Lädle im Zinke, beim Schoko-Lädle in de alde Friedrichschdrohß un bei Schreibware-Schmidt in de Siedlung in de Donauschwowe-Schdrohß. Ihr könnet mer awer a e Mail schreiwe, dann leg ich eich die Karde zrück.

So,  jetzt wär so weit alles geklärt, jetzt braucheder bloß noch komme. Em Siwwene geht’s los, ab de Sechse kammer nei ins Gemoindehaus. Ausrede werre nt akzepdiert un dir wisset jo: Wer net kommt isch selwer schuld! Zum Esse un Trinke gebts a ebbes, wie owwe scho gsagt, alles für en gude Zweck (wie hat seller gsagt: Jetzt hawwe scho fümf Bier g’soffe, also meh kanne für de Diakonieveroi beim beschde Wille net mache).

Übrichens kanne en dem Zsammehang a mit schdolzgschwellder Bruscht verkünde, dass unser neies Biechle ferdich isch un ab sofort üwer uns erhäldlich isch, genau so wie de neie Kolenner für 2012. Des Biechle koscht 10 Euro un de Kolenner 8 Euro. Wer will, kann se a beim Mundart-Owed kaafe, do werre mer nämlich a widder unser ganze „Devotionalie“ abiede.

Buch Umschlag

Des war’s dann widder für heit. Also, mir sehn uns am fümfde.

Adschee bis dort na

sagt

de Roland


Hannibal ante Telefon

Oktober 17, 2011

Liewe Leit,

nachdem ich jetzt scho von oiniche Seide agschbroche worre bin, obs net mol widder ebbes Neies gibt, hewwe denkt due eich (un mir) den Gfalle un schreib heit widder was nei.

Zuerscht emol wille üwer unsern ledsche Mundart-Frühschobbe im „Löwe“ berichde, der mol widder sehr gut bsucht war. Net zuletschd vielleicht deshalb, weil a de Thommy, de „Löwe-Wirt“ selwer ebbes vorglese hat, un zwar zwoi Sache. Oimol sei Gschicht aus de Werdschaft üwer die gschdresst  Bedienung un dann noch sei „Schöpfungsgschicht“, do hättsch grad moine könne, du bisch selwer mit debei un guggsch em liewe Gott üwer d Schulder. Alles in allem wars mol widder en gelungener Vormiddag (s Esse war nadierlich a widder schbitzemäßich) un denne wo do ware, hats rundrum gfalle. De Thommy selwer war a ganz begoischdert; er hat gsagt er hoggt scho an de nägschde Gschicht. Die wo net do ware … na ja, des wisse der jo inzwische. Übrigens, die nägschd Chance isch dann am Samsdag, 5. November um Siwwene bei unserm Mundart-Owed im Gemoindehaus. Bis dort na isch dann a unser neies Biechle ferdich ) de zwölfer Kolenner hats jo am Mundart-Frühschobbe scho gewwe).

Dann muss ich eich noch vomme kuriose Telefon-A’ruf verzehle, den e die letschd Woch ghatt heb. Do meldt sich en gewisser „Daniel Fischer“ un hat gsagt, er hat ghört was mir so mache un ob er do net a mol mitmache könnt. Er hätt en schbrechender Babbegoi, „Hannibal“ deht der hoiße, der sich mit de Leit unnerhalde deht un Witz verzehlt. Dann hadder s Telefon weidergewwe un ich heb selwer mit dem „Babbegoi“ gschwetzt. Ich heb em gsagt, grundsätzlich finne die Idee gut, isch doch mol was Anners un er soll emol e paar Witz verzehle. Na ja, die ware halt alle scho e bissle alt, meh so vomme Bartgeier als emme Babbegoi un des hadder dann a eigsehe un sich mit seim richdiche Name vorgschdellt: De angebliche „Babbegoi“ war nämlich in echt de Boris Meinzer, wo bei seim Radiosender, dem FFH in Frankfurt, e neies Format ausbrowiere gwöllt hat. Unser Gschbräch isch a ufgnomme worre un soll demnägschd irgendwann em Radio komme. De Boris will mer vorher Bschoid sage un dann schreiwe de Termin do rei, dass dirs eich selwer ahorche könnet, wenns eich intressiert.

So, des muss for heit widder lange, weil ich noch bei de Vorverkaufsschdelle für unser Mundart-Owed Eitrittskarde vorbei muss (Schreibware-Molnar im Bäreweg, Musiklädle im Zinke, Schoko-Lädle in de alde Friedrichschdrohß un Schreibware-Schmidt in de Siedlung in de Donauschwabeschdrohß). Mir hen uf de Eitrittskarde nämlich anschtatt Samschdag, de 5. November versehentlich Sonndag, de 5. November drufschdeh, un des musse ännere.

Also dann, bis em Samschdag, de 5. November (falls e me net vorher noch emol meld), bleiwet gsunn un haldet eich dapfer

sagt

de Roland (wo a mit Babbegoie schwetzt ;-)


„Schnaube“ (Neereder Kompendium, Doil 31)

August 31, 2011

Dag a, liewe Leit,

heit hewwe mol widder e bsonners scheens Neereder Werdle für eich. Wissder üwerhaupt, was des sei soll, der „Schnaube“? Noi des hat nix midem Nas nuffziege von eme Gaul zu duh. Wemmer en echde alde Neereder frogt was des isch, en „Schnaube“, nort sagt er: „Ha, des isch doch oifach, des isch en Schbrenzer“.

Die moischde werre jetzt so gscheit sei wie vorher, drum willes vielleicht emol korz erkläre, wie e do druf komme bin. Ich war nämlich heit widder uf em Friedhof zum Gieße un dodebei hewe mein Glücksdag ghatt. Ich heb nemlich zwoi von denne griene Gießkanne gnomme (s isch weggerem Gleichgwicht, uf jedere Seit oine) un bei allene zwoi war de Schnaube, also de Schbrenzer noch dra. Des isch jo bei uns ufem Neereder Hauptfriedhof fascht so ebbes wie e Meerwunner, odder wie en Sechser em Loddo mit Zusatzzahl. (Ich glab fascht, ich muss heit doch noch so en Zeddel ausfülle :-)

Wissders jetzt, was en Schnaube isch odder en Schbrenzer? Alles klar, des isch des perforierde Ding, wo vorne uf de Gießkann druf schdeckt (odder a net), dass sich des Wasser schee gleichmäßich verdoile soll. Uf hochdeitsch sagt mer glawe „Ausgießer“ dezu, awer do isch mer de Schnaube scho liewer.

So, un jetzt hoffe mer, dass de Petrus sei Gießkann (mit Schnaube odder ohne) erscht emol e Weile ens Eck schdellt, dass mer uf die ledschde paar Däg doch noch e bissle was hen von dem Schbätsommer, schbeziell am 18de Sepdember, weil mer do unser Kaschdanie-Lesung beim C-Vim drunne gern em Freie abhalde dehde. ‘s isch halt oifach scheener, drauße.

Also, ich hoff, mer sieht sich, am 18de. Middags em drei gehts los un ‘s gebt a Kaffee un Kuche.

Adschee bis dort na sagt

de Roland :-)


Typisch Sommer

Juli 20, 2011

Des isch mol widder en typischer Karlsruher Sommer, wie mern grad im Momet wol widder hen: Zwischedorch ischs schwül un hoiß, dass ders grad so aus allen Pore tropft un nort ischs widder wie die letschde Däg, do tropfts zwar a, awer des kommt halt meh von auße. Wer en Garde hat isch froh, do braucht mer net so viel zu gieße, awer for die annere dehts scho widder lange jetzt mit derre „Pfladderei“.

Abroboh „Garde“: Do mechde doch grad uf unsern negschde Termin hi’weise, der isch nämlich em Garde. Genauer g’sagt, em Kinnergarde. Un zwar jetzt am Samschdag, 23. Juli, ab de halwer drei im evangelische Kinnergarde in Neeret in de Kirchfeldschdrohß 100. Do isch nämlich Familiedag mit Kaffee un Kuche un e bissle Gebabbel von uns un Mussich vom Simon.

Wer kommt, hat beschdimmt viel Schbaß un e gutes Gfühl, weil jo die „Ei’tritts-Schbende“ für de Kinnergarde sin. Un wer net kommt … i glab des wisse der scho, der isch selwer schuld.

Adschee bis zum Samschdag

sagt

de Roland


Salbei-Nudle

Juni 21, 2011

Heit gebts emol widder e scheenes Rezept, for alle Vegetarier un die wo’s noch werre wölle. Die „Floischfresser“ könne sich jo noch e idaljehnischs Kalbsschnitzele dezu a‘brode, des geht glawe a ganz gut.

Awer von vorne. Mir hen en scheener Salbeibusch bei uns em Garde schdeh, wo mit seine aromadische, samdiche Blädder alleweil grad so um Ufmerksamkoit beddeld. Also hemmer denkt, du kommsch uns recht, un hen uns heit Salbei-Nudle kocht. Des geht so:

Beliebiche broide (odder a schmälere ) Nudle (mir hen „Fettuccine“ gnomme) im schbrudelnde Salzwasser abkoche, bissfescht, wie de Idaljehner sagt un warm schdelle.

In de Zwischezeit die Salbeiblädder aus em Garde (nor net schbare debei, des Zeig wachst jo widder noch) abwäsche, trocke dupfe un schee kloi verschneide. Imme Töpfle en orndlicher Schdich gude Budder schmelze lasse, en Schugger Olive-Öl dezu un leicht salze. Dann die verschniddene Salbei-Blädder nei un e bisle schmurgle lasse. Mit Gemüsebrüh ablösche (s isch wegger em „binde“) un mit Salz un Pfeffer abschmecke. Un des war’s dann a fascht scho widder, weil, jetzt kammer scho serviere, des hoißt, mir hen uns noch en scheener griener Salat dezu a’gmacht (jetzt derf mer jo widder) un wer will kann a noch e Baguette dezu naschdelle.

Jetzt noch die Nudle uf Deller verdoild, die Salbei-Budder-Oliveöl-Mischung drüwer gewe, e bissle frischer Parmesan drüwer g’riwwe un dann bloß noch genieße. Un des Ganze im Freie uf de Terrass mit eme scheene Fläschle Wengerder „Oxerohr“ (Auxerrois), was will mer meh.

En guhde Abbedid wünscht eich

de Roland (der grad noch so en scheener Salbei-Gschmack uf de Zung hat :-)


Biergarde-Wetter

Mai 19, 2011

Manchmol ischs doch schee, wammer nemmeh ins Gschäft braucht. Geschdern zum Beischbiel war so en Dag. Do ware ganz schbondahn mol widder mit meine alde Freind, em Heinz em Peter un em Paul unnerwegs, des scheene  Wetter ausnutze. Irgendwie simmer dann in Keltern- Niebelsbach glandt un ware im Rössle“ zum Middag-Esse ( ’s Dagesesse ware a’bredelde Mauldasche mit Riehr-Oi un Salat un zum „hinnenooch“ zwoi Bolle Schoklad-Eis mit Sahne; alles zsamme for 6 Euro – kannsch nix sare).

Weil awer ‘s Wetter so schee war, simmer drauße g’sesse im Biergarde un do isch mer’s dann uffgfalle, dass so en Biergarde manchmol a sei Schadde-Seide hat – Gott sei Dank!!!

Des wollde eich bloß gsagt hawe.

Also, macheds gut un halded eich dapfer bis zum nägschde mol

sagt

de Roland :)


„Rammesiere“ (Neereder Kompendium, Doil 30)

Mai 17, 2011

Heit gebts emol widder e „neies“ aldes Wörtle: „Rammesiere“. Des kenne noch von meine Mudder her. „Heit Nacht hasch awwer widder ganz schee rum rammesiert“, des hat se als sare könne, wann se me morjeds gweckt hat for en d Schul un s ganze Bettzeig war mol widder dorchenanner un verwiehlt . Des hat als ausgsehe wie en Grombiereagger, wann e Herd Wildsei dorchgezoge isch.

Woher des Wörtle kommt, woiß e net, wahrscheinlich ausem Franzeesische, wie so manche von unsere neereder Werder, awer was es bedeide soll, des ergebt sich jo ganz klar aus em „Kontegscht“, in dems gebraucht werd: „Rammesiere“, des isch wammer ebbes so dorchenanner macht, dassds zum Schluss en richdiche „Kuddelmuddel“ gebt.

In de Hoffnung, dass aus dem Kuddelmuddel jetzt Klarhoit entschdanne isch, sagt de Roland bis zum nägschde mol

„Adschee“ mit’nanner (un lend eich net von de Wildsei beiße) :-)


Klimawandel?

April 17, 2011

So langsam glawe’s jetzt doch, dass er kommt, de Klimawandel. Wenn sogar an dem Woche’end, wo in Neeret Töpfermarkt isch, d‘ Sonn scheint un ‘s net regert odder schneit, nord muss scho ebbes dra sei, weil des hat’s jo bis jetzt noch nie gewwe. Awer ich heb des jo schon länger voraus g’sehe un heb sogar schon mol e Gedicht gmacht drüwer, wo beim letschde Mundartwettbewerb prämiert worre isch. Ich schreibs eich grad emol do unne dra, nort könne der’s selwer lese. Wer awer liewer in eme richdiche Buch lese duht, kann des a mache. Weil des Gedicht isch nämlich mit viele annere prämierte un absolut lesenswerte Mundart- Sache in dem Biechle mit dem scheene Titel „I riech nix“ im INFO-Verlag in Karlsruh erschiene (ISBN 978-3-88190-557-2).

Dies Johr isch jo a widder Mundart-Wettbewerb un ich denk, mir von de Alt-Neereder Schul werre uns halt emol widder betoiliche. Vielleicht hemmer jo des Glück, dass unser Sache de Jury desmol a widder gfalle. Ihr könnet uns jo emol alle d Daume drücke, nort werds scho glabbe.

So, un jetzt des verschbrochene Gedicht:

Nooch em Klimawandel

(Neeret, 3. Auguscht, halwer oins)

Sommer.

Mit ihrem broide, dampfiche Arsch

hockt die Hitz uf de Dächer

wie e Gluck uf ihre Bibbelen.

En sießlicher Klärwerksgruch

mäandert dorch die grenzwertüwerschreitende

Ozon-Luft

un jeder Atemzug

brennt in de Lunge

wie gschmolzenes Blei.

De ufgwoichde Asphalt schmeißt scho fascht Blohse,

ziegt sich beim Laafe unner de Schuhsohle,

babbich wie en alder Kaugummi.

Reglos hengge verdriggelde Blädder

an dürre Beem

un droime von eme kloine Sommergwidder.

D Heiser schdehn verschlofe rum

un drigge d Auge zu.

Nix regt sich, nix bewegt sich

uf de Schdrohß.

Net emol en Hund siehsch drauß,

alles liggt irgendwo em Schadde

un wart uf de Sonne-Unnergang.

Sieschda-Time in Mitteleuropa,

un morje isch a noch en Dag.

Des war’s jetzt erscht mol widder für heit. En scheener Reschd-Sonndag noch wünscht eich

de Roland :-)


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.