En Haufe Zeigs

Juni 25, 2009

So, liewe Leit, jetzt geht’s widder weider im Tegscht. Heit hewwe für eich e paar Bilder, e Gedicht, e Rezept un neie Uftrittstermine im „Eggschdoiner Gockel“. Fange mer vorne a. Die Bilder sin bei ere Lesung uf dem Campingplatz „Italy“ in Cavallino entschdanne. Des Gedicht un des Rezept als „Nachklapp“ zu unserm Venedich-Bsuch un die Termine hewe midem Rudi Banghard so abgschbroche:

.

Die Zuhörer treffen ein

Alt-Neereder Camping-Lyrik

.

Jetzt als nägschdes mei Venedich-Gedicht: “O Mole Sio”

O Mole Sio

Venedich, die Perle am idalienische Meer,

des isch e Schdadt, die hat e ganz oigenes Flair.

Do hubbe koi Audo, do quietsche koi Roife

un jeder duht schdändich e Schwimmwescht mitschloife.

.

Do sehts aus wie vorm Krieg bei uns ufem Land,

wo nach jedem Reje d Schdrohß unner Wasser schtand.

Bloß –lend me eich jetz grad des noch verklickere-

duht en Venedich des Wasser üwerhaupt net versickere.

.

Im Gegedoil, manchmol schwappts sogar owenaus,

dann kannsch mit de Gondel gondle dorchs oigene Haus,

odder e Forellezucht a’lege im Keller drunne,

oiner hat sogar mol em Schiller sein Becher dort unne gfunne.

.

Gschichtlich ghört Venedich unner de Schdädt zu de Alde

un hat sich scho Johrhunnerde lang üwer Wasser ghalde

un die Tourischde schdelle fescht, geblendet vom Glanz,

a in Venedich hats noch viel alde Bausubschdanz.

.

Kerche zum Beischbiel hats dort u`hoimlich viele,

do findsch Barock-, Renaissance- un annere Schtile,

Paläscht hats un Ville im Wert ganz erheblich,

bloß e Schdrohßebauamt suchsch dort em Rothaus vergeblich.

.

Defor hats Gondoliere, wo de Tourischde e Schtändle bringe

un uf de Gondel beim Gondle noch „O sole mio“ singe,

Venezianischer Karneval mit Maske un Konfetti,

Dauwe ufem Markusplatz un de Commissario Brunetti.

.

In de Doge-Palascht musch noch nei un uf de Campanile gehe,

do könnschtsch johrelang gugge un hättsch noch net alles gsehe.

O Venedich, du Schdadt mit de Fieß dief im Wasser,

in dir widder zu Verweile wünscht sich der Verfasser.

.
Komme mer zum Rezept.

Des isch e neis Cocktail-Rezept, wo ich “Venezianisches Lagune-Wasser” gedauft heb (ich heb des dort zwar net perseenlich browiert, awer ich glab, meins schmeckt besser).

Dodezu braucht mer

2 Doil weißer Rum

1 Doil Amaretto

1 Doil Grüner Banane’likör

un 1 Doil Zitronesaft (mol widder de Hitchcock).

Des werd im Shaker mit Eis gut dorchenanner gschiddlt un in e Sektglas bis zume Verdel odder Drittel abgosse. Dann bloß noch mit gut gekühldem trockenem Sekt uffülle, zrücklehne, an Venedich denke un genieße :-)

.

Jetzt noch gschwin’ die neie Termine zum Vormerke, dann hemmers widder gschafft für heit:

Samschdag, 31.10.2009 – Mundart-Owed mit de GROOVE ROOTS un de Alt-Neereder Schul (un de Eggschdoiner Uschi)

Samschdag, 12.12.2009 – RUDI & FRIENDS (besinnliche Lieder un Mundart-Gschichtlen).

.
So, des war’s awer jetzt.

Adschee

sagt de Roland


Loider isch de Urlaub rum

Juni 10, 2009

So, liewe Leit, jetzt simmer widder dehoim vom Urlaub. ’s war schee un mir hen viel gsehe un erlebt. Mir sin in Idalje gwest midm Martin un der hat uns unner annerem Venedich gezoigt wie de geborene „Cicerone“, was jo a koi Wunner isch, weil der jo schon x-mol dort war un jeden Kanal un jedes Gräwele perseenlich kennt.

Des hat mer so gut gfalle, do musse eich ubedingt e Gedicht drüwwer rei’schdelle. Weil sich bei mir awwer die dichderische „Blütenlese“ erscht so nooch un nooch rauskrischdallisiert, weich’e jetzt oifoch mol uf en Fremdautor aus (’s gebt jo a schließlich noch e paar annere Gude), der wo früher schon sei Ei’drück von Venedich uffs Babier gebrocht hat. Des Gedicht isch zwar scho fascht neinzich Johr alt, awer so viel geännert hat sich oigentlich net. Un verschregget net beim Lese, ’s isch nämlich uf hochdeitsch :-)

 Meschuggitis

Ode an Venedig im modernsten Dichterstil

 Selbst wenn du total besommert, hochgethermometert bist,

Reise nach der Stadt im Süden, die die viellagunte ist!

Weile an den heil’gen Stätten, den so schön getizianten,

Zeugen der vergang’nen Zeiten, wo die Künstler noch titanten!

Sieh’ dich um auf jenem Platze, marmorfliesenflachgedielt,

der bemarkust an der Seite und davor bekampanilt,

Zum Palast, dem hochgetreppten, lenke deinen Schritt geschwind

Mit den weitgerühmten Mauern, die getintoretto’t sind;

Von dem Platz, dem ringshotelten und im Ost bekathedralten,

Wende dich, tief eingegondelt, zum Revier, dem vielkanalten.

Siehst du dort das Bauwerk schimmern, wo nach Hohenratverdikte

Der Gefangene vor Zeiten zum Verließe seufzerbrückte?

Siehst du dort die Hausfassade, hinter der Othello wohnte,

den die eifersücht’ge Liebe allzu sehr bedesdemonte?

Stark beeindruckt kehrst du wieder mit dem Abendlicht, dem späten,

Zum belichtreflexten Platze, dem so lieblich längscaféten,

Wo am Prokuratienfirste der verwöhnte Vogel nistet,

Wo der Boden, was kein Wunder, abends stark betaubenmistet.

Glaube mir, an keinem Orte hast du solche Impressionen,

Laß dir, Wandrer, deine Seele von Venedigs Reiz umzonen,

Laß dir deine Nervenstränge, die sonst im Berufe frohnden,

Von dem Venezianerhimmel übersonnen, übermonden,

Nimm ihn auf mit trunk’nem Auge, diesen holden Transparent-Ton,

laß dich gänzlich vervenedigern, lasse dich vercinquecento’n!

 Alexander Moszkowski (aus: „Fröhlicher Jammer. Zerrbilder und Schelmenstücke. Ein Vortrags-Brevier“, Berlin 1922)

Ich hoff, des Gedicht hat eich g’falle (die annere Sache von dem Moszkowski sin übrichens a net schlecht, falls der do mol dra kommet, ’s isch glawe alles vergriffe un högschdens noch em Antiquariat zu griege).

En scheene Dag wünscht eich

de Roland


Babbl-Bliehde

Mai 21, 2009

Liewe Leit, hen der a schon den weiße Schnee gsehe, wo alleweil mol widder unnerwegs isch. En manche Schdelle ischs bsonners schlimm, em Diefgschdaad hinne zum Beischbiel. Des kitzelt oim schdändich en de Nas‘, do könntschd grad rammdehsich werre.

Weil mir doch jetzt in Urlaub gehn, nach Idalje, in das „Land der Pomeronen und Zitranzen“, wie de Heinz Erhardt, wo desJohr hunnert worre wär, mol gsagt hat, kanne jetzt vorerscht nix Nei’s meh in de Blog schreiwe. Dodefor gebt’s als Entschädichung –un außerdem isch’s a Zeit worre- mol widder e kloins Gedichtle, wo sich mit de owwe beschriwwene Themadik befasst:

Des kloine Babblbliehdeallergiegedicht

(mit’eme Dascheduch in de Hand zu lese)

Im Maie‘, im Maie‘ -schnief

duhts von de Babble schneie, – schnief

wiegt sich im laue‘ Frühlingswind, -schnief

senkt sich uf Mann un Frau un Kind, -schnief

legt sich leis uf Disch un Bank -schnief

un macht so manche Mensche krank – hatschieee!

Gsundhoit, kammer do bloß sare. Gottseidank geht des a ball widder rum un nort kommt ebbes annerschts. Des isch de Kroislauf der Naduhr.

So, dodemit möchde me jetzt in de Urlaub verabschiede. Lends eich gut geh üwer Pfingschde un wanne widder do bin, melde me widder.

Adschee bis dort na sagt

de Roland (wo sich uf sein Urlaub froit :-)


Schbargle mit Rucola

Mai 9, 2009

Liewe Leit,

die lang ersehnte  Schbargelzeit hat widder agfange un wie sich’s gheert, gebts a widder e nei’s Lieblings-Schbargel-Rezept von de Alt-Neereder Schul for die Saison: Schbargel mit Rucola. Mir hen nemlich em Garde en scheene Rucola-Busch, un weil mer den a gern esse (ohne de Karlleinz – bei dem griege des bloß sei Hase), hemmer denkt, des müsst mer doch kombiniere könne. Un siehe da, es geht. Un zwar so:

E Pfun Schbagheddi (mir hen den griene Schbinat-Schbagheddi gnomme) werd bissfescht, odder wie de Idaljehner sagt „al dente“ in schbrudelndem Salzwasser abkocht. Ich duh als a immer noch en orndliche Schuck von dem idaljenische Schbagheddi-Gwürz, wo de Martin jedes Johr en Pfingschde aus Idalje mitbringt ins Kochwasser. Uf derre Dos schdeht druf: „Sapore Vero – Condimento per pasta Aglio, Olio, Peperoncino.“  Des macht des Ganze e bissle pfifficher. E Kilo Schbargle werd je nach Mundgröße zurechtgschnidde (nochem Schäle!) un in Olive-Öl agebrode. Gwerzd werd mit Pfeffer, Salz un dem Saft von annerthalb bis zwoi frisch ausgegwedschde Limone. Dann komme die Schbagheddi dezu (dir sehet, do braucht mer schon e große Pfann) un alles werd schee dorchenanner“gwergelt“, notfalls noch emol e bissle Pfeffer un Salz driwwer. Un wenn der eich jetzt alle froget: „Was isch midem Rucola?“ Nar koi Sorg. Der kommt jetzt. Wenn zum Schluss alles uf die Deller verdoilt isch (scheene große Paschda-Deller) kommt de kloigschniddene Rucola driwwer. Dann noch en frischgriwwener Parmesan un nort kanns los geh. Mir hen dezu en franzeesische Weiße ausem Languedoc getrunke, en Picpoul de Pinet. Awer wenn der so oiner net grieget, duhts a de Ochserohr (Auxerrois) von Wengerde.

En gude Abbedid wünscht eich

de Roland :-)

Übrichens: Des Gedicht zum Schbargel finneder dohin em Blog unnerm 28. April zwoidausendacht.


Wergle (Neereder Kompendium, Doil 26)

Mai 4, 2009

Liewe Leit,

heit hewe mol widder e Wörtle für eich rausgsucht, do seh e schon vor mer, wie manche d Schdirn in Runzle lege un üwerlege, was des bedeide könnt.

Des liggt  vielleicht a do dra, dass mer „wergle“ oigentlich net grad so sagt. Do ghört in de Regel immer noch ebbes vornedra dezu. Zum Beischbiel „her un na“. Weil, des kann der bassiere –denket grad emol an Weihnachde- wenn mer gut un reichlich gesse hat mit ere entschbrechende Menge an goischdiche Flüssichkoide dezu un dann noch garniert mid eme halwe Pfunn Weihnachtsbrödle, dass mer net schloofe kann un sich die halb Nacht em Bett her un na wergelt weil mer Sodbrenne griegthat. Odder früher, wenn’s emol Sonndagmiddags e Schdück Brode gewe hat von some verliebte Ochs (des Floisch war dann „voller Sehnen“), do hen mir als Kinner oft fascht schdunnelang des Floischschdick im Mund rum un num gwergelt, bis mers dann helinge en de Hossedasch „entsorge“ könnt hat. So sagt mer dann a, wenn’s en de „gut-bürgerliche“ Wertschaft e große Portion zum Esse gebt, wo schiergar net zu schaffe isch: „Liewer de Mare verrenke, wie em Wert was schenke“ un dann wergelt mers halt in Gott’s Name nunner (dass mer dann hinnenooch noch en Obschdler zum Verdaue braucht, isch en a’gnehmer Newe-Effekt).

Un wenn der eich den Tegschd jetzt uf e Blatt Babier ausdrucket, könne ders zsammewergle un in de Babierkorb schmeiße.

E scheene Woch wünscht eich

de Roland


Oidärmlich (Neereder Kompendium, Doil 25)

April 14, 2009

So, jetzt isch d Oschdere a scho widder rum un d Oier hoffentlich alle gfunne. Net dass mer dann em Juli odder Auguscht noch e paar so vergessene „Leg-Oier“ hinnerm Schessloh findt. Obwohl, desjohr hat mer jo d Oier gut em Freie verschdeggle könne, des Wetter war so richdich, wie mer sichs an Oschdere vorschdellt un erhofft. Ja, un des eigangs war koin Schreibfehler, so sagt mer in Neeret, „die Oschdere“. Warum woiß e net, awer um des geht’s a gar net heit.

Des Wörtle wo ich eich heit vorschdell, hat mit de Oschdere oigentlich nix zu duh, wenn a e „oi“ drin vorkommt. „Oidärmlich“ ischs üwer die Feierdäg hoffentlich net zugange, weil „oidärmlich“ (widder so e Wort, wo mer im Hochdeitsche gar net woiß, was es bedeide soll – „eindärmlich“ odder „eidärmlich“ macht alles zwoi net viel her), also wie gsagt „oidärmlich“, des isch e armseliche Gschicht. Wie gwellt un net könnt, wenn der verschdehnt wasse moin. Ob des mit dem was zu duh hat, wemmer von oim sagt wo so lommelich doherkommt: „der hat a koin Darm em Ranze“ woiße net. Awer „koin Darm“, des wär jo noch wennicher wie „oin Darm“. Vielleicht isch jo a en annerer Darm gmoint, wie zum Beischbiel beim „Schandarm“. Also üwerlegets eich, un wenn der ebbes wisset, wär ich for e entschbrechende Ufklärung dankbar.

So, un dass eich des alles net zu oidärmlich vorkomme isch, hofft

de Roland :-)


Familie-Fescht usw.

April 2, 2009

Geschdern hemmer mol widder unserm David sein Gebortsdag gfeiert.

Alle wo könnt hen, hen sich versammelt, weil se gwisst hen, s gebt widder ebbes Gut’s.

Un so war’s jo dann an. Bevor’s midem Esse los gange isch –broide Nudle mit Soß un Schbießbrode vom Hartmut aus Eggschdoi, dezu noch griener Salat, geeler, simmer ufem Schessloh gsesse un hen Kanapees gfuddert (Blädderdoigschnegge mit Lachs un Kräuder – für des Rezept binne net zuschdändich, die hat mei Fraa gmacht) un dezu hemmer en Aperitiv gschlebbert nach eme neie Rezept von mir.

 

Ich heb den Cocktail Davids Schleuder-Traum(a) gedauft (weil jo de David oigentlich gar koin Alkohol trinkt), un weiler so gud gschmeckt hat –s isch alles ratzebutz weggebutzt worre- wille eich des Rezept nadierlich net vorenthalde.

 

Die Mischung beschdeht aus insgsamt 15 Doil un setzt sich wie folgt zsamme:

 

  • 5 Doil Johannisbeerlikör
  • 2 Doil Gin

un

  • 8 Doil Oraschesaft

 werre gepflegt mitenanner zsammegschiddelt un in e Sektglas, verdels bis halwer voll, gfüllt. De Rescht vom Glas werd dann mit Sekt ufgfüllt un des Ganze a’dächdich genosse.

 

Also, wenn der wellt, könne deren nochmache un ewefalls genieße. Awer Vorsicht weggerem „Schleuder“-Traum(a)

 

sagt de Roland ;-)


Frühlingsgfühle

März 21, 2009

griegt mer so langsam bei dem Wedderle drauße. ‘s war awer a langsam an de Zeit, dassds emol jetzt nauszus geht midem Winder. Obwohl, jetzt isch jo a demnägscht widder der Töpfermarkt in Neeret un do hemmer jo traditionell scho immer Sch … lecht’s Wedder ghat. Naja, des Johr missder eich jo net ubedingt bei Rege drauße rum drigge, es gebt jo noch Aldernadieve. Zumindescht am Sonndag, 5. April. Do hen mir nemlich morjeds em Elfe unsern nägschde „Mundart-Frühschobbe“ im „Löwe“. De Ei’tritt isch frei un net bloß de Thommy (des isch de Löwe-Wirt) deht sich üwer eier Komme froie. Mir hen a widder Gäscht debei, nämlich de Stober Klaus ausem Moiseweg un de Siegfried Schäfer aus Au am Rhein. Mir werre oiniges üwer diverse Flüssichkoide erfahre un a sonscht gebts widder des Oine odder Annere Indressande zu höre un zu sehe.

Unser Theaderschdückle, die Idylle „Wiesengrund“ isch middlerweile a schon G’schichte un ich muss sare, ‘s hat richdich Schbass g’macht, so vor vollem Haus zu schbiele un mir un unser Mitschbieler froie uns schon ufs nägschde Johr (falls em Martin un mir bis dort na widder ebbes ei’fallt :-)

So, widder g‘nonk for heit; un vergesset net am Sonndag en acht Dag de Wecker umzuschdelle, sonscht verbasseder vielleicht noch unsern Frühschobbe

empfehlt

de Roland


So e Theader

März 11, 2009

Hallo ihr liewe Leit, ich hoff dir kennet mich noch, weil’s jetzt doch schon e ganze Weile her isch, dasse me s’ ledschd mol gmeldt heb, awer bei uns isch zwischezeitlich oiniches  ab’gange.  Z’erscht hat de Computer gschbonne, des hoißt, die Feschtblatt hat sich verabschiedt un s’ isch nix meh gange. Gottseidank heb ich beizeide uf den gude Rat von meim alde Kumbl Dietmar g’hört un mir e externe Feschblatt zuglegt, wo e alle mei Date uf Nummer sicher abgschbeichert heb. So war zwar der Computer em A..aimer, awer mei Date sin g’rettet un des isch die Hauptsach. Mittlerweile hewe jetzt e nagelnei’s Gerät do schteh vom Arlt in Karlsruh (gewisse Wardezeide musch en Kauf nemme, awer d Beradung war super!!) mit eme 22-Zoll-widescreen Bildschirm, des isch e ganz neies Neiguck-Gfiehl un s Schaffe geht a widder; awer erscht nachdem isch mir noch e Grippe-Auszeit gnomme ghat heb woe oigentlich zu gar nix Luscht ghat heb, awer a des isch vorbei gange un so kanne heit widder do hogge un en elendslange Tegscht uf de neie Taschdadur -die war halt em Paket debei- in de Blog klopfe.

Üwrichens, am ledschde Sonndag hen mir die erschde öffentliche Ufführung von unserm “Wiesengrund” vor vollem Haus mit ewe solchem Erfolg üwer d Bühn gebrocht un wer’s jetzt noch sehe will, muss sich beeile. Mir schbieles nämlich bloß noch am Samschdag, 14. März um Siwwene un Sonndag, 15. März um Fümfe im Gemoindehaus Nord. Reschtkarde gebts noch an de Owedkass awer so wie’s aussieht, werd an denne zwoi Däg a widder voll werre. Am ledschde Sonndag war a noch en Reporter von de BNN do un hat üwer unser Schtückle bericht. Der Artikel isch geschdern, am Dienschdag, erschiene un isch em Große un Ganze doch recht positiv. For die wo koi BNN hen, du e den Artikel grad do unne noch dezu henge.

Des langt for heit, ich muss jetzt nämlich noch fort en d Theaderprob, weil mir uns jo uf unsere Lorbeere net ausruhge welle un sag desszweg

Adschee

bis zum nägschde mol

09_03_10-kritik-bnn-wiesengrund1


Wiesengrund

Januar 31, 2009

Liewe Leit,
„im schönschten Wiesengrunde …”, do duht sich ebbes: „Wiesengrund” isch nämlich de Titel von unserm neie Theaderschdück, „eine Idylle in drei Aufzügen mit einem Aufzug”. De Martin un ich hens mitnanner gschriwwe (unner Vernichdung oinicher Flasche Rotwei aus diverse Lage) un mir schbiele nadierlich a selwer widder mit, wenn des dann demnägscht üwwer d Bühn geht.
Mir schbiele widder im Gemoindehaus Nord in de Kirchfeldschdrohß 149 un zwar am Sonndag, 8. März um Fümfe (17.00 Uhr), am Samschdag, 14. März um Siwwene (19.00 Uhr) un noch emol am Sonndag, 15. März um Fümfe (17.00 Uhr). Saalöffnung isch jeweils e Schdunn vorher.
Karde gebts an de Owed-Kass, falls noch e paar üwrich sei sollde, awer sicherer ischs em Vorverkauf; wie immer in Neeret bei de Frau Kastner in de Alde Friedrichschdrohß, bei Schreibware-Molnar im Bäre’weg odder beim Musik-Lädle im „Zinke” un in Eggschdoi beim Schreibware-Geigle in de Hauptschdrohß.
Vorbschdellunge üwer den Blog odder per E-Mail werre nadierlich a gern a’gnomme.
Die Karde koschde wie ledschd Johr a siwwe Euro für Erwachsene un fünf Euro für Kinner. Der Erlös geht widder ohne Abzug in die Jugend- un Seniorearboit von de Kerche-Gmoinde
Die Prowe laafe ganz gut -wegger derre Proberei hawwe in de ledschde Zeit a nemmeh so an dem Blog weiderschreiwe könne, awwer des macht sich alles widder- un wenn dir in de Ufführung halwer so viel lachet wie mir bei de Prowe, nord werds recht.
Üwer de Inhalt verzehle eich e anners mol e bissle meh, jetzt nur so viel: De namensgebende „Wiesengrund” isch eine neu eröffnete „Senioren-Residenz” im Zinke un die Bewohner un Mitarwoider dort hens alle fauschtdick hinner de Ohre. Mir entführe eich in dem Schtück uf die högschde Himalaya-Gipfel in das Reich des Yeti un ins diefschde Bermuda-Dreieck, wo die Gehoimnisse um de Pirade-Schatz vom Käptn Schwarzbart enthüllt werre.
Also, kommed nomme. Zum Esse un Trinke gebts a widder ebbes, wobei die Küche awwer wegger de Kerche-Renovierung un der desszweg eigschränkte Nutzung vom Gemoindehaus kalt bleiwe muss.

Uf eier zahlreiches Erscheine froit sich

de Roland