Archiv für Mai, 2007

Goethe, Jung-Stilling und Henri Bantzhaff

Mai 31, 2007

Zur Abwechslung mol koin Wörterbuch-Eitrag, defor e korzes Gschichtle von unserm letschde Betriebsausflug nach Schdrohßburg (uf franzeesisch: Strasbourg). Weil mer dort jo normalerweis scho alles kennt (Münschder, Gerberverdel, Europa-Parlament usw.) heb ich mir vorher en aldernadiever Schdadtrundgang aus em Internet gegoogelt: „Auf den Spuren von Jung Stilling und Goethe in Straßburg“ (http://www.jung-stilling-archiv.de/). Beim Bsuch von de St.-Thomas-Kerch mit ihre Silbermann-Orgel sin mir scho im Vorraum zwoi Herre mit graue Azieg un schwarze Krawatte ufgfalle, die mich (uf franzeesisch) freundlich gegrießt hen. Drin wars ruhich un ziemlich dunkel, wie’s halt in alde Kerche isch. Ringsrum an de Wänd un uf em Bodde findt mer Gedenk- un Grabschdoi von allene mögliche Leit, zu ihrer jeweiliche Zeit wichdiche Persönlichkoide, heit kennt se koin Mensch meh; sic transit gloria mundi, wie de Ladeiner sagt. Grad wie ich zu derre Silbermann-Orgel nüwwer geh will –do hen übrigens a schon de Mozart un de Albert Schweitzer druf gschbielt- kommt uf oimol Lewe in die Bude. En Pfarrer saust an mir vorbei mit wehendem Talar, immer mehr Leit komme rei un die Orgel fangt a zu schbiele. Hoppla, hewe denkt, jetzt bisch in en Gottesdienscht nei grode, do kannsch net weider rumdabbe un Tourischt schbiele. Also hewe me schee hinne in die letschd Bank gsetzt un abgwarde. Verschdanne hewe loider nix, weil alles franzeesisch war. „Lerne die Sprache des Nachbarn“ hats zu meinere Schulzeit loider noch net gewwe. Wie sich mei Auge dann langsam an die Lichtverhältnisse gwehnt ghatt hen, isch mer bletzlich ufgfalle, dass vorne am Altar newer em Pfarrer e großes Blumegebind ufgebaut war un drunner e dunkle Holzkischt. Des war koin Gottesdienscht, des war e Beerdichung! Jetzt isch mir a die Begegnung mit denne zwoi freindliche Herre am Eigang imme annere Licht erschiene. Wie beim „Vater unser“ dann alle ufgschdanne sin, heb ich mich helinge verdrickt. Drauße im Vorraum hen die zwoi Herre zwischezeitlich e Schdehpult ufgschdellt ghatt mit eme schwarze Buch druf un en Kuli dezu glegt. Hinne dra isch e Holzkischt gschdanne mit Schlitz im Deckel. Do hewe mer denkt, wenne jetzt scho debei war bei dere Trauerfeier kanne me a in de Kondolenzlischt eitrare. Dodebei hewe glese, dass der Verblichene Henri Bantzhaff ghoiße hat un 85 Johr alt worre isch. Beim Nausgeh hewe mer noch vorgschdellt, wie sich schbäter beim Lese die trauernde Hinnerbliewene de Kopf zerbreche werre, wer wohl der Boche aus Karlsruh gwest sei könnt, wo do uf de Beerdichung war. Uf em Rückweg bin e noch bei de „Chocrouterie“ vorbeikomme, wo ich zufällich de Roger Siffer (http://www.choucrouterie.com/) agetroffe heb un mich mit ihm unnerhalde hab könne. Awer des isch widder e annere Gschicht.

Adschee sagt

de Roland :-)

Maudere (Neereder Kompendium, Doil 5)

Mai 27, 2007

So, ich denk, s werd langsam mol widder Zeit, dass der mol widder ebbes Neies von mer höret üwer die alde neereder Ausdrick. Die Funkschdille war awer net, weil mer nix meh eigfalle isch odder weile vielleicht g’maudert hätt. Noi, ich bin oifach im Urlaub gwest un des hat a mol sei misse, bevor e am End tatsächlich noch afang zu maudere.

Wenn oiner maudert, nor hoißt des, er fiehlt sich net ganz gsund un fiehrt sich a denoch uf. Er hat vielleicht de Pfipfes odder s geht em grad en Forz im Mage rum. Uf jeden Fall geht’s em halt net so, wies oigentlich sei sott un desszweg duht er maudere. Alles klar? Dann kanne jo s nägscht mol üwer ebbes anneres schreiwe.

Un bis dort na sagt eich de Roland mol widder

Adschee :-)

Hullich (Neereder Kompendium, Doil 4)

Mai 7, 2007

Neilich bin ich Ohrezeuge worre von ere Unnerhaldung, wo en älderer Neereder –koin Zugezogener, en Ei’geborener- von seinere „Hullich“ verzählt hat. Des isch e alts Neereder Wörtle wo e selwer scho fascht vergesse ghatt heb, obwohl’s unser Mudder früher a verwendt hat.

Hullich“, dodemit moint de Neereder sei Kammer, sei Schdubb odder a oifach sei ganze Wohnung. Wo der Begriff genau herkommt, woiß ich net. Ich bin jo a koin Schbrachwisseschafdler. Mei laiehafde Vermudung geht do druf naus, dass es vielleicht e Abloidung von dem hochdeitsche „Höhle“ sei könnt. Wenns awer ebber genauer woiß, derf er mer’s gern schreiwe.

 Im Übriche wart ich immer noch uf Reaktione von eich do drauße uf mei Kompendium: Vorschläg für weidere zu beschreiwende Begriffe, kritische A’merkunge zu dem wasse scho g’schriwwe heb odder begoischderde Zuschdimmung zu mei’m Vorhawe. Also schenieret eich net un meldet eich.

Adschee bis zum nägschde mol sagt eich

de Roland