Mit Froid un Schtolz hawe mir von de Alt-Neereder Schul die Ergebnisse vom diesjähriche 18. Mundart-Wettbewerb vom Regierungspräsidium Karlsruh zur Kenntnis gnomme:
Sowohl de Martin mit seim Gedicht üwer d „Owedsonn“ wie a de Karlheinz mit seinere „Radfahrer-Gschicht“ sin in die engere Auswahl komme un hen von der Fachjury en Buchpreis un e „lobende Erwähnung“ zuerkannt griegt.
Die „gelobte Werke“ werre nadierlich –newer annere Sache- an unserm nägschde Neereder Mundart-Owed (3. November im Gemoindehaus Nord) zu höre sei. Awer vorab könne der em Martin sei Gedicht un a oins vom Karlheinz (die Radfahrer-Gschicht isch halt doch insgsamt e bissle z lang for de Blog) jetzt do unne dra lese. Viel Schbass debei wünscht eich
de Roland
Owedsonn
Ich sitz im Lehnschduhl em Garde
un träum in de Owedsonn.
D´ Miggle danze wie kloine Feen
drüwe üwerm Forsiziebusch.
Die Hummele un d´ Biene bringe for heit
de letschde Honich en de Schdock.
En Schmedderling glabbt nochemol genisslich
sei Fliegel uff un zu
un e digge Schmoismugg strahlt wie en Edelstoi
in de letschde Sonnestrahle.
Es summt und schwirrt grad so umme rum.
Do fallt mar ei:
Ich muß de Muggebatscher noch richde,
mei Fraa sagt: „wegger de Schnooge.“
(© Martin Bruchmann, 2007)
Lebenssorgen
Frieher – als kloiner Bu – do hawe vom Lewe no net viel g’wisst;
awer Sorge hawe do a schon g’habt!
Sommerdags bin e als im Tiefg’schtade durch d’ Felder und Wiese g’schtromert,
hab me ins saftiche Gras uf de Rücke g’legt,
in de blaue Sonnehimmel neiblinzelt,
vom liewe Gott seim weite Himmel träumt,
un dene weiße Wölklen zuguckt, wie se üwer me weggezoge sinn.
Manche wäre beinah z’sammeg’schtoße.
Des hat mer dann doch schon Sorge g’macht.
Nohrd hawe me oifach rumdreht uf de Bauch,
hab mein Kopf mit de Händ ufg’schdützt,
un so weit e als kloiner Kerle hab gucke kenne,
war do mei oigene große Welt.
Die viele bunte Bliemlen wo do g’wachse sinn,
oins scheener wie ’s annere: e herrliche Pracht.
Awer mei Sorg war, dass jemand komme könnt, un se abmähe dut.
I hab dem Käfferle zuguckt, wie sich’s direkt vor meim G’sicht abg’müht hat,
den Grasschdengel hochzuklettere, bis es owe a’komme isch.
Un noch bevor’s fortfliege hat könne, hawe mer Sorge g’macht, dass es runnerfalle un sich verletze könnt.
Un bei dene kloine, farwiche Heublumefalterlen hawe me g’sorgt,
ob se net irgend eme beese Voggel in d’ Quere komme, wo se womeeglich fresse dut.
Dene winziche Amoise hawe zuguckt,
wie se rumgrennt sin un g’schleppt und g’macht und g’schafft henn,
un i hab Sorge g’habt, dass se sich oines Tages mol dodebei üwernemme un zu Tod schaffe.
Heit – wo e vom Lewe e bissle mehr woiß,
do muss ich me nimmie in d’ Wies neilege um feschtzuschtelle:
mei Sorge ware mei ganz Lewe lang immer die selwe!
(© Karlheinz Grether 2007)