„… vielleicht lasch jetzt emol den Schduhl uf seine vier Fieß schdeh un heersch uf, allfort so rum zu gaunsche“, hat als unser Mudder gsagt, wemmer noch de Schul beim Middagesse am Disch gsesse isch un weltvergesse midem Schduhl uf de Hinnerfieß her un na gschauglt isch. Uf hochdeitsch, wo mir im Gegesatz zu de Schwowe a könne, awer bloß koin Gebrauch devo mache, hoißt des „wippen“. Un aus dem Tonfall, wie des unser Mudder gsagt hat, haschs genau rausheere könne, was des for evendwelle Folge hawe könnt, wennd net ufheersch.
Awer gegaunscht hasch net bloß ufem Schduhl. Dodefor hats ufem Schbielplatz odder a em Hof von de Kinnerschul e Gaunsch gewe (hochdeutsch: „eine Wippe“). Do hat mer immer versucht, den annere, wo mitgegaunscht hat –den hasch braucht, des geht halt schlecht elloi- in de Luft verhungere zu lasse. Awer des isch bloß gange, wennd schwerer warsch. Im Gegesatz dodezu hasch uf ere Schaugl a elloi schaugle könne, wennd groß gnug warsch un dich selwer hasch aschugge könne.
So, un ich hoff, dir hogget jetzt alle aschdennich uf eierm Schduhl vorem Compjuder un gaunschet net allfort her un na. ![]()
Adschee sagt
de Roland