Des isch oins von de wichdichschde Wörtlen für en echde Neereder. Immer am dritte Sonndag im Auguscht, bzw. um de dritte Sonndag rum, genauer: Von Freidag bis Mondag, feiere die Neereder ihre „Kerwe“ (hochdeutsch: Kirchweih). Un der Kerwe-Mondag isch sozusare de höchschde Feierdag in Neeret. Do gebts des berühmde Saueresse un oweds noch e imposandes un dementschbrechend agschdaundes Höhe-Feierwerk. So lang wie des Feierwerk abgebrennt werd, dehtsch theoreddisch sogar en Platz em Feschtzelt griege, awer bragdisch schtehsch jo doch drauße mit debei bei de Herd’, legsch de Kopf ens Gnick un machsch „aaah“ un „oooh“ un bisch schpontan un kollektiv begoischderd. Hinnerher griege die Feierwerker a immer ihren verdiente Abblaus bevor’s widder zrück geht ins Feschtzelt.
Ich heb vor oinicher Zeit üwer die Neereder Kerwe mol e Gedicht gschriwwe, ganz traditionell mit Endreim un so, weil jo die Kerwe a e traditionelles Fescht isch. Do unne dra könne ders lese. Viel Schbaß:
Kerwe-Sonndag in Neeret
In Neeret isch es Tradition,
vererbt vom Vadder uf de Sohn:
Am dritte Sonndag im Auguscht
ziegt Kerwe-Gfiehl dorch jede Bruscht.
Mer woiß gar net, wie werdsen oim,
es halt oim nix meh zrick dehoim.
Mer schbürt en innerlicher Drang
nach Feschtzelt, Brotworscht, Bier un Gsang.
Am Feschtplatz drauß beim Hallebad
isch alles gricht un schdeht parat
um oim den Sonndag zu versieße:
Mer kann mit Brobfergwehrlen schieße,
kann „Kettles“ fahre, bis oim schlecht isch
(was denne vorne dra oft gar net recht isch),
duht Audo-boxe, nemmt sich Lose,
griegt for zeh Mark drei Blaschdich-Rose.
Dann hoggt mer mit seim Kerwe-Geld
Grad middl nei ins Kerwe-Zelt.
Do dren isch’s laut, s isch nemmeh schee,
vom Nochber kannsch koi Wort verschteh
un trotzdem schwetzt der ohne Ruh
uf de nei wie uf e kranke Kuh.
Do helft bloß singe: „Heit isch heit“,
un „ein Prosit der Gemiedlichkeit“.
Mer hebt sein Krug en d Höh un lacht,
weil Gmiedlichkoit doch luschdich macht,
un a de Feschtwert hinne schdrahlt,
wemmer rundeweis sich Runde zahlt.
De Mare fordert a sei Recht,
ebbes zum Beiße wär net schlecht,
e Brotworscht, odder, a nix Dommes,
e Göcklerle un e Portion Pommes.
Wanns am Schönschde isch, nort sott mer geh
(un langsam duht de Arsch a weh
vom hogge uf de harde Bänk,
dasse s nägscht mol an e Kisse denk!).
So schiebt mer sich dann dorch die Masse
In de verschdopfde Kerwe-Gasse,
kaaft Zuggerschdange, Kerwebrocke,
trefft Leit wo koin Platz hen zum Hocke.
Mir Neereder duhn d Kerwe schätze,
denn oft duhsch do mit Mensche schwätze,
die sieht mer s ganze Johr sonscht net.
Net, dass mer se vermisse dät,
awer zum B’suche fehlt halt d Zeit.
Un iwers Johr ischs jo so weit,
dass mer sei Kerwe-Runde dreht
un sich gegeseidich frogt, wie’s geht.
Kommsch endlich hoim, mied un zerschlage,
schwörsch der, dass du in denne Dage
in Zukunft liewer duhsch verreise ….
Des glaab ich net, zerscht muschs beweise,
dass du als Neereder kannsch vergesse
die Kerwe un des Saueresse.
Schließlich bisch noch net iwerm Berg,
weil, morje kommt noch s Feierwerk.
Also, in dem Sinn. Halded d’ Ohre schdeif. Vielleicht sehe mer uns jo am Mondag owed beim Feierwerk.
Un bis dort na sagt eich de Roland
Adschee