Dag a. Wie verschbroche gebt’s jetzt erscht emol e neies Wort für unser Kompendium: „fladdiere“. Des isch e zwischemenschlich weit verbroidede Üwung. Die Männer mache’s gern bei de Fraue (vielleicht net grad bei de oigene) , die Unnergewene bei ihre Chefs un die Politiker bei de Wähler (vor de Wahle!), moischdens mit eme Hinnergedanke debei, weil mer gern was von dem odder der jeweiliche Betreffende hätt. Dann duht mer’m halt e bissle schee un gehtem um de Bart, weil mer moint, dass mer so am Beschde zu seim Ziel kommt. Un des nennt de Neereder „fladdiere“. Wenn me net alles deischt, kommt des ausem Franzeesische un mir hens wahrscheins von unsere Brieder un Schweschdere ausem Welsche (Neureut-Süd) üwernomme.
Zwoider Punkt: Unser neie CD isch ferdich un kann ab sofort bschdellt werre. Bezugsquelle unner Punkt „Lernmaterial (Hausaufgaben“). Ich find, sie isch uns widder gut g’lunge un mer kriegt schon e bissle was mit von derre Atmosphäre am 3. November im Neereder Gemoindehaus. Wie oigentlich unser Beschdrewe immer isch, hawe mer a desmol versucht, mit unsere G’schichtlen un Gedichte de Nachweis zu erbringe, dass mer sich net nur in hochdeitsch ernschthaft un mit A’schbruch ausdrücke kann, wobei nadierlich der Humor a net zu korz kommt. Des isch jo der Grundton, wo bei allene unsre Arboide dorchschimmert.
Un jetzt noch als drittes un ledschdes (for heit) e kloins Feschddags-Gedichtle:
Wie riecht Weihnachde?
(beischbielsweis uf’m Chrischtkindles-Markt)
Bevor die Weihnachtszeit mir lowe
mache mir die „Schnupperbrowe“:
Glühwei’dunscht un Anisduft
doilt sich mit Brotworschtgruch die Luft,
dezwische riecht mer Sauerkraut,
de Knowlich meldt sich ziemlich laut
un mischt sich unners Potpurri
mit Sandelholz un Patschuli.
Orasche riecht mer intensiv,
dezu den Menschemenge-Mief
von dausend Leit mit nasse Kiddl
(fascht glaabsch, do wäscht sich bloß e Drittel).
Kerze’duft von Bienewachs,
Heringsweck un Räucherlachs,
frisches Holz un alde Lumbe,
Pfeifeduwak, Qualm von Schdumbe.
Uf oimol schdeigt en G’ruch in d’ Nas’,
grad denksch der noch: „des riecht nach Gas“
un blötzlich schblitterds, knallts un kracht,
en Feierball schdeigt hoch en d’ Nacht,
’s riecht nach vergluste Tannenoodle
un scho hört mer d’ Sirene jodle:
Alles haschdet, flucht un rennt:
Advent, Advent, die Bude brennt!
Des als kloine Impression vom Karlsruher Weihnachtsmarkt uf’em Europaplatz.
Adschee bis zum nägschde mol
sagt eich
de Roland