Archiv für April, 2008

Schbargelzeit

April 28, 2008

Jetzt isch se widder do, die schöne Schbargelzeit. Uf de Ägger im Umland sieht mer üwerahl d Leit in gebückter Haldung Richdung Oschde (des isch do, wo die Moischde vonene a herkomme, quasi als „die Weiße’ ausem Morge’land“) Löcher in de Bodde grawe un die arme, u’schuldich weiße Schbargle gnade’los abschdeche. Die U’tat werd awer net vor Gericht verhandelt sondern als Gericht vor die Feinschmecker im Land uf de Disch gschdellt. Die Variande sin’ vielfäldich –sei’s als, Supp, Salat odder Beilag zu Pfannekuche mit Holländersoß, Kottlett mit neie Grombiere, Schinke, Lachs odder was es sonscht noch alles gebt, gedünschdet, gebrode odder gegrillt- awer des Urdoil isch immer oischdimmich: „Delikat!“

 

Die Schbargle nennt mer jo a des „königliche Gemüse“, desszweg muss, wemmer e Gedicht drüwer mache will, des Gedicht entschbrechend sei. Un was oignet sich do besser als e Ode!

 

Schbargle schmecke prima,

Schbargle sin g’sund.

Do griegsch bei unserm Klima

uffs Kilo zwoi Pfund.

(also, wie der sehet, de Vierzeiler isch’s net!)

 

O Schbargel (Ode an de Schbargel)

 

O Schbargel!

Der Gemüse edelschtes,

weißes Gold der Hardt,

der du des ganze Frühjohr

mit göttlichem Glanz üwerschdrahlsch,

wie immer a des Wedder vorher war,

sei uns willkomme!

Hat dich net unser himmlischer Vadder,

sellemols, bei de Vertreiwung ausem Paradies,

dem Adam mitgewe

als Zoiche der Versöhnung,

als innerliche Verhoißung an all die

Herrlichkoide,

wo dermaloinscht uf uns warde,

wenn mir zwische Frohlocke’

un Halleluja-Singe

uns an sein Disch setze derfe

unner blühende Apfel- un Pflaume-Beem,

ewich.

 

Siehsch, Schbargel,

sag selwer,

wie kann mer annerscht,

als vor dir zu kniee,

in Demut dich zu ernde,

un in Verzückung verzehre.

 

Amen (äh, des soll hoiße: Gude Abbedid)

 

wünscht eich

de Roland :-)

Ohrse, Oisle (Neereder Kompendium, Doil 19)

April 10, 2008

De Norbert hat mer e Lischdle gschickt mit e paar Neereder Werder, wo er moint, dass mer die mol im Kompendium erkläre könnt. Großes Dankschee, Norbert. Un ihr Annere, nemmet eich e Beischbiel :-)

 

Do uf derre Lischt schdehn oinige Sache druf zum Esse, wie zum Beischbiel „Schbunde“. Des wollde awer net grad so erkläre, do gheert oigentlich noch e Rezept dezu. Loider kanne jo unser Mudder nemmeh froge, deshalb froge eich: Hat von eich ebber so e traditionells Schbunde-Rezept, wo er mir gewwe könnt zum Ausbrowiere? U’ausbrowierde Rezepte werre grundsätzlich net veröffentlicht.

 

Komme mer awer zu unserm heidiche Wertle: Ohrse, odder Oisle, wanns nonet so groß isch. Des isch nix zum Esse. Des fallt ehnder unner die Rubrik „u’abbediddlich“. Uf hochdeitsch kennt mer’s als „Furunkel“ odder „Abszess“ odder „Eitergeschwür“.

 

Do gibt’s a noch e Gschicht dezu wo sich vor –zich Johr in Neeret mol zugetrare hat. Do hats die Ortsumgehung nonet gewwe un de ganz Verkehr isch dorch d Hauptschdrohß gedonnert. Oines Dags um d Middagszeit hat e älteres Ehepaar midme schwere Mercedes voreme Neereder Wertshaus mit oigener Schlachdung ghalte un wollt dort z’Middagesse. Sie hen sich an en leerer Disch gsetzt un d Schbeisekart schdudiert. Do hense gnunk Zeit defor ghatt, weil’s en derre Wertschaft net so schnell gange isch. Wie se noch hogge un warde, dassdsich endlich ebber um se kümmert isch de Wert mit seim bludiche Schorz aus de Worschtkiche komme, d Hemmerdärmel nuffgwigglt un üwerm bludde Arm e ganze Roih von frische Floischworschtring henge um se en de Lade zu bringe.

Wie er an denne Leit vorbei komme isch, hen se gsehe, dass er uf seim Unnerarm, so halwer unner de Worschtring, en riesiche Ohrse ghatt hat. Grad reif zum Ausdricke. Wahrscheinlich hen die net gwisst, dass des „Ohrse“ hoißt, awer Hunger hen se dann a koiner meh ghatt un sin ohne Bschdellung widder fort.

 

So, des war’s for heit. Denket an mei Schbunde-Rezept.

Adschee bis zum nägschde mol sagt

de Roland