De Norbert hat mer e Lischdle gschickt mit e paar Neereder Werder, wo er moint, dass mer die mol im Kompendium erkläre könnt. Großes Dankschee, Norbert. Un ihr Annere, nemmet eich e Beischbiel
Do uf derre Lischt schdehn oinige Sache druf zum Esse, wie zum Beischbiel „Schbunde“. Des wollde awer net grad so erkläre, do gheert oigentlich noch e Rezept dezu. Loider kanne jo unser Mudder nemmeh froge, deshalb froge eich: Hat von eich ebber so e traditionells Schbunde-Rezept, wo er mir gewwe könnt zum Ausbrowiere? U’ausbrowierde Rezepte werre grundsätzlich net veröffentlicht.
Komme mer awer zu unserm heidiche Wertle: Ohrse, odder Oisle, wanns nonet so groß isch. Des isch nix zum Esse. Des fallt ehnder unner die Rubrik „u’abbediddlich“. Uf hochdeitsch kennt mer’s als „Furunkel“ odder „Abszess“ odder „Eitergeschwür“.
Do gibt’s a noch e Gschicht dezu wo sich vor –zich Johr in Neeret mol zugetrare hat. Do hats die Ortsumgehung nonet gewwe un de ganz Verkehr isch dorch d Hauptschdrohß gedonnert. Oines Dags um d Middagszeit hat e älteres Ehepaar midme schwere Mercedes voreme Neereder Wertshaus mit oigener Schlachdung ghalte un wollt dort z’Middagesse. Sie hen sich an en leerer Disch gsetzt un d Schbeisekart schdudiert. Do hense gnunk Zeit defor ghatt, weil’s en derre Wertschaft net so schnell gange isch. Wie se noch hogge un warde, dassdsich endlich ebber um se kümmert isch de Wert mit seim bludiche Schorz aus de Worschtkiche komme, d Hemmerdärmel nuffgwigglt un üwerm bludde Arm e ganze Roih von frische Floischworschtring henge um se en de Lade zu bringe.
Wie er an denne Leit vorbei komme isch, hen se gsehe, dass er uf seim Unnerarm, so halwer unner de Worschtring, en riesiche Ohrse ghatt hat. Grad reif zum Ausdricke. Wahrscheinlich hen die net gwisst, dass des „Ohrse“ hoißt, awer Hunger hen se dann a koiner meh ghatt un sin ohne Bschdellung widder fort.
So, des war’s for heit. Denket an mei Schbunde-Rezept.
Adschee bis zum nägschde mol sagt
de Roland