Liewe Leit, heit hewe mol widder e ganz alts Neereder Werdle for eich, wo unser dreier Leser, de Norbert Weschdefelder ausgrawe hat (odder wo em halt noch eigfalle isch von früher) – Dankschee Norbert!
„Schdiwich“ isch koin Schreibfehler wo eventuell schdaawich hätt hoiße solle. Noi, des isch ebbes annerschts.
Wenn d Mudder zum gemoinsame Familie-Esse bei verschiedene Feschd-Däg als Grombierekuggle gmacht hat (wo übrichens oiner mol behaupt hawe soll: I grieg bloß dreißich Schdick un die annere derfe esse, bisdse satt sin’) nord hatse e Rieseschissel voll uf de Disch gschdellt un des isch en „Schdiwich“ gwest. Also net de Disch, sondern die Mordsschissel voll Zeigs. So, jetzt wisse der des a.
Un so en „Schdiwich“ hen mir jetzt noch do, wo mer unners Volk bringe möchde. Des isch awer nix zum Esse sondern zum Lese: Unser neuer Kolenner für zwoidausedneun isch do, ganz toll gmacht sogar mit Schbiralhefdung, dass mer die alde Blädder nemme abreiße muss sondern bloß noch umglabbe braucht. Koschde duder Siwwefuffzich un dir grieget en bei mir, beim Martin odder beim Karlheinz.
Jetzt noch e kloins Novembergedicht, wo mer dann am Samschdag lese kann:
November
Newwel, Niesel, Nacht am Dag
Froscht un‘ kalde Händ‘.
Wer liewer Sonn‘ un‘ Wärme mag
Der isch jetzt bal‘ am End‘.
Rege‘ wäscht die Obschtbeem kahl
bletzlich, iwer Nacht.
Ufem Komposcht verdämmert fahl
d’ Okdowerfarwepracht.
Em Fußgänger-Schberrgebiet
De letscht Vorweihnachts-Schondag.
Dunkelhoit ziegt oim dorch‘s G‘mied:
Morje isch Dodesonndag!
Des war’s for heit. ’s nägscht mol gebts widder ebbes Adventliches.
Adschee sagt
de Roland