Liewe Leit, hen der a schon den weiße Schnee gsehe, wo alleweil mol widder unnerwegs isch. En manche Schdelle ischs bsonners schlimm, em Diefgschdaad hinne zum Beischbiel. Des kitzelt oim schdändich en de Nas‘, do könntschd grad rammdehsich werre.
Weil mir doch jetzt in Urlaub gehn, nach Idalje, in das „Land der Pomeronen und Zitranzen“, wie de Heinz Erhardt, wo desJohr hunnert worre wär, mol gsagt hat, kanne jetzt vorerscht nix Nei’s meh in de Blog schreiwe. Dodefor gebt’s als Entschädichung –un außerdem isch’s a Zeit worre- mol widder e kloins Gedichtle, wo sich mit de owwe beschriwwene Themadik befasst:
Des kloine Babblbliehdeallergiegedicht
(mit’eme Dascheduch in de Hand zu lese)
Im Maie‘, im Maie‘ -schnief
duhts von de Babble schneie, – schnief
wiegt sich im laue‘ Frühlingswind, -schnief
senkt sich uf Mann un Frau un Kind, -schnief
legt sich leis uf Disch un Bank -schnief
un macht so manche Mensche krank – hatschieee!
Gsundhoit, kammer do bloß sare. Gottseidank geht des a ball widder rum un nort kommt ebbes annerschts. Des isch de Kroislauf der Naduhr.
So, dodemit möchde me jetzt in de Urlaub verabschiede. Lends eich gut geh üwer Pfingschde un wanne widder do bin, melde me widder.
Adschee bis dort na sagt
de Roland (wo sich uf sein Urlaub froit