Archiv für Mai, 2009

Babbl-Bliehde

Mai 21, 2009

Liewe Leit, hen der a schon den weiße Schnee gsehe, wo alleweil mol widder unnerwegs isch. En manche Schdelle ischs bsonners schlimm, em Diefgschdaad hinne zum Beischbiel. Des kitzelt oim schdändich en de Nas‘, do könntschd grad rammdehsich werre.

Weil mir doch jetzt in Urlaub gehn, nach Idalje, in das „Land der Pomeronen und Zitranzen“, wie de Heinz Erhardt, wo desJohr hunnert worre wär, mol gsagt hat, kanne jetzt vorerscht nix Nei’s meh in de Blog schreiwe. Dodefor gebt’s als Entschädichung –un außerdem isch’s a Zeit worre- mol widder e kloins Gedichtle, wo sich mit de owwe beschriwwene Themadik befasst:

Des kloine Babblbliehdeallergiegedicht

(mit’eme Dascheduch in de Hand zu lese)

Im Maie‘, im Maie‘ -schnief

duhts von de Babble schneie, – schnief

wiegt sich im laue‘ Frühlingswind, -schnief

senkt sich uf Mann un Frau un Kind, -schnief

legt sich leis uf Disch un Bank -schnief

un macht so manche Mensche krank – hatschieee!

Gsundhoit, kammer do bloß sare. Gottseidank geht des a ball widder rum un nort kommt ebbes annerschts. Des isch de Kroislauf der Naduhr.

So, dodemit möchde me jetzt in de Urlaub verabschiede. Lends eich gut geh üwer Pfingschde un wanne widder do bin, melde me widder.

Adschee bis dort na sagt

de Roland (wo sich uf sein Urlaub froit :-)

Schbargle mit Rucola

Mai 9, 2009

Liewe Leit,

die lang ersehnte  Schbargelzeit hat widder agfange un wie sich’s gheert, gebts a widder e nei’s Lieblings-Schbargel-Rezept von de Alt-Neereder Schul for die Saison: Schbargel mit Rucola. Mir hen nemlich em Garde en scheene Rucola-Busch, un weil mer den a gern esse (ohne de Karlleinz – bei dem griege des bloß sei Hase), hemmer denkt, des müsst mer doch kombiniere könne. Un siehe da, es geht. Un zwar so:

E Pfun Schbagheddi (mir hen den griene Schbinat-Schbagheddi gnomme) werd bissfescht, odder wie de Idaljehner sagt „al dente“ in schbrudelndem Salzwasser abkocht. Ich duh als a immer noch en orndliche Schuck von dem idaljenische Schbagheddi-Gwürz, wo de Martin jedes Johr en Pfingschde aus Idalje mitbringt ins Kochwasser. Uf derre Dos schdeht druf: „Sapore Vero – Condimento per pasta Aglio, Olio, Peperoncino.“  Des macht des Ganze e bissle pfifficher. E Kilo Schbargle werd je nach Mundgröße zurechtgschnidde (nochem Schäle!) un in Olive-Öl agebrode. Gwerzd werd mit Pfeffer, Salz un dem Saft von annerthalb bis zwoi frisch ausgegwedschde Limone. Dann komme die Schbagheddi dezu (dir sehet, do braucht mer schon e große Pfann) un alles werd schee dorchenanner“gwergelt“, notfalls noch emol e bissle Pfeffer un Salz driwwer. Un wenn der eich jetzt alle froget: „Was isch midem Rucola?“ Nar koi Sorg. Der kommt jetzt. Wenn zum Schluss alles uf die Deller verdoilt isch (scheene große Paschda-Deller) kommt de kloigschniddene Rucola driwwer. Dann noch en frischgriwwener Parmesan un nort kanns los geh. Mir hen dezu en franzeesische Weiße ausem Languedoc getrunke, en Picpoul de Pinet. Awer wenn der so oiner net grieget, duhts a de Ochserohr (Auxerrois) von Wengerde.

En gude Abbedid wünscht eich

de Roland :-)

Übrichens: Des Gedicht zum Schbargel finneder dohin em Blog unnerm 28. April zwoidausendacht.

Wergle (Neereder Kompendium, Doil 26)

Mai 4, 2009

Liewe Leit,

heit hewe mol widder e Wörtle für eich rausgsucht, do seh e schon vor mer, wie manche d Schdirn in Runzle lege un üwerlege, was des bedeide könnt.

Des liggt  vielleicht a do dra, dass mer „wergle“ oigentlich net grad so sagt. Do ghört in de Regel immer noch ebbes vornedra dezu. Zum Beischbiel „her un na“. Weil, des kann der bassiere –denket grad emol an Weihnachde- wenn mer gut un reichlich gesse hat mit ere entschbrechende Menge an goischdiche Flüssichkoide dezu un dann noch garniert mid eme halwe Pfunn Weihnachtsbrödle, dass mer net schloofe kann un sich die halb Nacht em Bett her un na wergelt weil mer Sodbrenne griegthat. Odder früher, wenn’s emol Sonndagmiddags e Schdück Brode gewe hat von some verliebte Ochs (des Floisch war dann „voller Sehnen“), do hen mir als Kinner oft fascht schdunnelang des Floischschdick im Mund rum un num gwergelt, bis mers dann helinge en de Hossedasch „entsorge“ könnt hat. So sagt mer dann a, wenn’s en de „gut-bürgerliche“ Wertschaft e große Portion zum Esse gebt, wo schiergar net zu schaffe isch: „Liewer de Mare verrenke, wie em Wert was schenke“ un dann wergelt mers halt in Gott’s Name nunner (dass mer dann hinnenooch noch en Obschdler zum Verdaue braucht, isch en a’gnehmer Newe-Effekt).

Un wenn der eich den Tegschd jetzt uf e Blatt Babier ausdrucket, könne ders zsammewergle un in de Babierkorb schmeiße.

E scheene Woch wünscht eich

de Roland