Liewe Leit,
die lang ersehnte Schbargelzeit hat widder agfange un wie sich’s gheert, gebts a widder e nei’s Lieblings-Schbargel-Rezept von de Alt-Neereder Schul for die Saison: Schbargel mit Rucola. Mir hen nemlich em Garde en scheene Rucola-Busch, un weil mer den a gern esse (ohne de Karlleinz – bei dem griege des bloß sei Hase), hemmer denkt, des müsst mer doch kombiniere könne. Un siehe da, es geht. Un zwar so:
E Pfun Schbagheddi (mir hen den griene Schbinat-Schbagheddi gnomme) werd bissfescht, odder wie de Idaljehner sagt „al dente“ in schbrudelndem Salzwasser abkocht. Ich duh als a immer noch en orndliche Schuck von dem idaljenische Schbagheddi-Gwürz, wo de Martin jedes Johr en Pfingschde aus Idalje mitbringt ins Kochwasser. Uf derre Dos schdeht druf: „Sapore Vero – Condimento per pasta Aglio, Olio, Peperoncino.“ Des macht des Ganze e bissle pfifficher. E Kilo Schbargle werd je nach Mundgröße zurechtgschnidde (nochem Schäle!) un in Olive-Öl agebrode. Gwerzd werd mit Pfeffer, Salz un dem Saft von annerthalb bis zwoi frisch ausgegwedschde Limone. Dann komme die Schbagheddi dezu (dir sehet, do braucht mer schon e große Pfann) un alles werd schee dorchenanner“gwergelt“, notfalls noch emol e bissle Pfeffer un Salz driwwer. Un wenn der eich jetzt alle froget: „Was isch midem Rucola?“ Nar koi Sorg. Der kommt jetzt. Wenn zum Schluss alles uf die Deller verdoilt isch (scheene große Paschda-Deller) kommt de kloigschniddene Rucola driwwer. Dann noch en frischgriwwener Parmesan un nort kanns los geh. Mir hen dezu en franzeesische Weiße ausem Languedoc getrunke, en Picpoul de Pinet. Awer wenn der so oiner net grieget, duhts a de Ochserohr (Auxerrois) von Wengerde.
En gude Abbedid wünscht eich
de Roland
Übrichens: Des Gedicht zum Schbargel finneder dohin em Blog unnerm 28. April zwoidausendacht.